Zaproszenie do Domu Misyjnego św. Józefa

Zapraszamy do Domu św. Józefa w Swarzewie!

Na tej stronie możecie sprawdzić najświeższe terminy w naszym domu, oraz nawiązać kontakt, zobaczyć gdzie jesteśmy:

Google maps (kliknij)

Dziękujemy za wszelką pomoc duchową i materialną, którą doświadczamy od Was!

Nasz Dom św. Józefa służy skupieniom, rekolekcjom dla WKC i dla wszystkich zainteresowanych oraz dla innych ruchów katolickich z Pomorza i z głębi kraju oraz jako Dom Pielgrzyma dla osób odwiedzających położone obok Sanktuarium Matki Bożej Swarzewskiej, Królowej Polskiego Morza. Nie brakuje również spotkań dla dzieci i młodzieży. Regularne rekolekcje odbywają Anonimowi Alkoholicy i inni... Latem spotykają się rodziny katolickie...

W Domu Misyjnym (Rekolekcyjno-Formacyjnym) św. Józefa mieszkają i pracują Misjonarze Krwi Chrystusa: ks. Mariusz Szykuła, ks.Zbigniew Lesiczka , ks.Andrzej Szymański.

Pod nasz Swarzewski Dom podlega Podregion Wspólnoty Krwi Chrystusa obejmujący 9 północnych diecezji

KONTAKT Z NAMI:

Adres: Dom Misyjny p.w św. Józefa, Swarzewo, ul. ks. Pronobisa 6A, Poczta: 84-100 Puck

Telefon - furta: 058 / 674 14 29; 510 282 700 (zapisy na rekolekcje, inne ogólne informacje).

E-mail: swarzewo@odkupieni.pl lub dommisyjny@gmail.com

Konto: Dom Rekolekcyjno-Formacyjny. Zgromadzenie Misjonarzy Krwi Chrystusa

PKO BP SA Wejherowo

33 1020 1912 0000 9202 0032 9581 z dopiskiem "ofiara na (...)"

Zgłoszenia: Dom św. Józefa ul. Ks. Pronobisa 6a, Swarzewo. 84-100 Puck . Tel 58 674 14 29; e-mail: swarzewo@cpps.pl , swarzewo@odkupieni.pl lub dommisyjny@gmail.com

informacje o spotkaniach modlitewnych grupy Dobra Nowina na www.dobranowinaswarzewo.blogspot.com

http://dobranowinaswarzewo.blogspot.com/

Zapraszamy na organizowane przez nasz Dom pielgrzymki. Wszelkie istotne informację znajdziecie pod linkiem:

http://naszepielgrzymowanie.blogspot.com/



piątek, 31 stycznia 2014

Nawiedzenie obrazu Matki Bożej Częstochowskiej







PEREGRYNACJA KOPII CUDOWNEGO OBRAZU MATKI BOSKIEJ CZĘSTOCHOWSKIEJ W DOMU MISYJNYM W SWARZEWIE – SKUPIENIE
28.02.2014

KONFERENCJA I

Kochani.
Radujmy się, gdyż Maryja jest wśród nas, w naszym Domu Misyjnym. Nie traćmy czasu, gdyż wkrótce trzeba będzie przekazać Obraz innym.
Może na początek, krótkie przypomnienie: 16 października 2013 roku rozpoczęła się peregrynacja obrazu Czarnej Madonny po klasztorach zakonów męskich w Polsce. Kopię wizerunku Matki Bożej Częstochowskiej ofiarował zakonnikom 50 lat temu Prymas Tysiąclecia Stefan kard. Wyszyński.
Nowy przewodniczący Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce o. Janusz Sok CSsR powiedział na Jasnej Górze, że ta peregrynacja „ma być dla osób konsekrowanych czasem nawrócenia i wsłuchiwania się w Maryję”.
Zatem niech pomocą do realizacji tego celu, będą słowa naszego błogosławionego Papieża Jana Pawła II, który nie tylko wsłuchiwał się w Maryję, ale całe życie Jej zawierzył. To jego słowa: TOTUS TUUS, tzn. Cały Twój.
Można wierzyć, że Maryja przyjęła go, gdyż już niedługo ma być kanonizowanym świętym, choć od jego śmierci tak niewiele czasu upłynęło.
Myślę, że nie popełnię błędu, jeśli spośród ogromu jego nauk, słów wypowiedzianych do narodów świata i do konkretnych grup osób, do naszych rozważań weźmiemy te, które były skierowane właśnie do osób konsekrowanych w jego adhortacji  apostolskiej:VITA CONSECRATA.
Zobaczmy więc, co mówi do nas błogosławiony nasz Papież. – Najpierw wraca do źródła powołania, pisząc:
16. Uczniowie w chwili uniesienia słyszą wezwanie Ojca, aby słuchali Chrystusa, zaufali Mu bez reszty i uczynili Go centrum swojego życia. Słowo przychodzące z wysoka nadaje nową głębię wezwaniu, które sam Jezus skierował do nich..., aby poszli za Nim, odrywając ich od zwykłego życia i dopuszczając do zażyłości z sobą. Właśnie z tej szczególnej łaski zażyłości z Chrystusem wypływa w życiu konsekrowanym możliwość ipotrzeba złożenia całkowitego daruz siebie przez profesję rad ewangelicznych.Bardziej niż wyrzeczeniem, są one przede wszystkim specyficzną formą przyjęcia tajemnicy Chrystusa, przeżywaną w Kościele.
W jedności chrześcijańskiego życia są różne powołania... Ludzie świeccy... odzwierciedlają tajemnicę Wcielonego Słowa przede wszystkim jako Tego, który jest Alfą i Omegą świata, podstawą i miarą wartości... Ci zaś, którzy otrzymali święcenia,żywymi wizerunkami Chrystusa Głowy i Pasterza, prowadzącego swój lud, który wędruje przez rzeczywistość doczesną, ... w oczekiwaniu na Jego przyjście w chwale. Zadanie powierzone życiu konsekrowanemupolega na ukazywaniu, że Wcielony Syn Boży jest eschatologicznym celem ku któremu wszystko zmierza, blaskiem, ..., nieskończonym pięknem, które samo zdolne jest zaspokoić wszystkie pragnienia ludzkiego serca. Tak więc życie konsekrowane nie polega jedynie na naśladowaniu Chrystusa całym sercem, na miłowaniu Go „bardziej niż ojca i matkę, bardziej niż syna i córkę” (por. Mt 10,37) ...polega natomiast na przeżywaniu i wyrażaniu swej konsekracji przez poddanie Chrystusowi całej egzystencji, które „upodabnia” do Niego, i przez totalny wysiłek, który zapowiada na miarę osiągalną w doczesności i zgodnie z różnymi charyzmatami eschatologiczną doskonałość.
Istotnie, przez profesję rad ewangelicznych osoba konsekrowana nie tylko czyni Chrystusa sensem swojego życia, ale stara się też odtworzyć w sobie – w miarę możliwości – „tę formę życia, jaką obrał sobieSyn Boży przyszedłszy na świat”.Zachowując dziewictwo, przyjmuje do swego serca dziewiczą miłość Chrystusa i wyznaje Go wobec świata ... (por. J 10,30; 14,11); naśladując Jego ubóstwo, wyznaje Syna, który wszystko otrzymuje od Ojca i z miłością wszystko Mu oddaje (por. J 17,7.10); czyniąc ofiarę z własnej wolności, a przez to włączając się w tajemnicę Jego synowskiego posłuszeństwa,wyznaje Chrystusa jako nieskończenie umiłowanego i miłującego, jako Tego, który ma upodobanie jedynie w woliOjca (por. J 4,34).
20. Tak więc rady ewangeliczne to przede wszystkim dar Trójcy Przenajświętszej.Życie konsekrowane jest głoszeniem tego, czego dokonuje Ojciec przez Syna w Duchu Świętym swoją miłością, swoją dobrocią, swoim pięknem. W istocie, „stan zakonny (...) ujawnia (...) wyniesienie Królestwa Bożego ponad wszystko co ziemskie oraz...; ukazuje też wszystkim ludziom przeogromną wielkość potęgi Chrystusa królującego i nieograniczoną moc Ducha Świętego działającego przedziwnie w Kościele”.
Pierwszym zadaniem życia konsekrowanego jest ukazywanie wielkich dzieł,jakich Bóg dokonuje w ułomnej ludzkiej naturze osób powołanych. Bardziej niż słowami, osoby konsekrowane dają świadectwo ...językiem życia przemienionego, zdolnego zadziwić świat... głoszeniem cudów łaski, jakich Bóg dokonuje w tych, których miłuje. Jeżeli osoba konsekrowana pozwala się prowadzić Duchowi ku szczytom doskonałości, może wołać do Boga: „Oglądam piękno Twej łaski, podziwiam jej blask, a jej światłość odbija się we mnie;..., myśląc o sobie; widzę, kim byłem i kim się stałem. ...Oto stoję pełen szacunku dla siebie samego, czci i bojaźni, ...przed Tobą…”. Tak więc życie konsekrowane staje się jednym z widzialnych śladów, które Trójca Święta pozostawia w historii, aby wzbudzić w ludziach zachwyt pięknem Boga i tęsknotę za Nim.
A jaka jest moja refleksja nad moi życiem? Czym jest dla mnie moje powołanie?
Czy swoim życiem, zachowaniem, wzbudzam w ludziach zachwyt pięknem Boga i tęsknotę za Nim? (Chwila ciszy)
Maryjo, proszę, pomóż mi, aby tak było.

Dalej czytamy:
21. Więź między radami ewangelicznymi a Trójcą Świętą i uświęcającą ujawnia ich najgłębszy sens. Są one mianowicie wyrazem miłości, którą Syn darzy Ojca w jedności Ducha Świętego. Praktykując je, osoba konsekrowana przeżywa szczególnie głęboko charakter trynitarny i chrystologiczny całego życiachrześcijańskiego.
Czystość celibatariuszy i dziewic, jako wyraz oddania się Bogu niepodzielnym sercem (por.2 Kor 7,32-34), jest odblaskiem nieskończonej miłości łączącej trzy Boskie Osoby w tajemniczej głębi życia trynitarnego; miłości, której Słowo Wcielone dało świadectwo aż po ofiarę z własnego życia; miłości, która „rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego” (Rz 5,5), przynaglającego nas, byśmy odpowiedzieli na nią całkowitą miłością do Boga i do braci.
Ubóstwogłosi, że Bóg jest jedynym prawdziwym bogactwem człowieka. Przeżywane na wzór Chrystusa, który „będąc bogaty (...) stał się ubogim” (2 Kor 8,9), wyraża całkowity dar z siebie, jaki składają sobie nawzajem trzy Osoby Boskie. Ten dar przelewa się w stworzenie i objawia się w pełni we Wcieleniu Słowa i w Jego odkupieńczej śmierci.
Posłuszeństwo praktykowane na wzór Chrystusa, którego pokarmem było wypełnianie woli Ojca (por. J 4,34), objawia wyzwalające piękno uległości synowskiej, a nie niewolniczej, wzbogaconej poczuciem odpowiedzialności i przenikniętej wzajemnym zaufaniem...
Życie konsekrowane jest zatem powołane, aby nieustannie wzbogacać dar rad ewangelicznych miłością..., przeżywaną w wymiarze trynitarnym:miłością do Chrystusa, która wzywa do zażyłej przyjaźni z Nim; miłością do Ducha Świętego, która usposabia duszę na przyjęcie Jego natchnień; miłością do Ojca — najgłębszego źródła i najwyższego celu życia konsekrowanego. W ten sposób staje się ono wyznaniem i znakiem Trójcy Świętej, której tajemnica zostaje ukazana Kościołowi jako wzór i źródło wszelkich form chrześcijańskiego życia.
Także życie braterskie,poprzez które osoby konsekrowane starają się żyć w Chrystusie jak „jeden duch i jedno serce” (Dz 4,32), staje się wymownym wyznaniem wiary trynitarnej. Wyznaje Ojca, który pragnie połączyć wszystkich ludzi w jedną rodzinę;wyznaje Wcielonego Syna, który gromadzi odkupionych w jedności, wskazując im drogę swoim przykładem, modlitwą, słowami, a nade wszystko swoją śmiercią, to ona bowiem jest źródłem pojednania dla podzielonej i rozproszonej ludzkości;wyznaje Ducha Świętego jako zasadę jedności w Kościele, w którym On nieustannie powołuje do istnienia duchowe rodziny i braterskie wspólnoty.
A jak wygląda życie braterskie u nas?
-– Czy żyjemy, jak jeden duch i jedno serce?

24. W różnych formach życia, wzbudzonych przez Ducha Świętego na przestrzeni dziejów, osoba konsekrowana doświadcza prawdyBoga-Miłości i to doświadczenie jest tym bardziej bezpośrednie i głębokie, im bardziej pragnie ona trwać pod Krzyżem Chrystusa.
Życie konsekrowane odzwierciedla ten blask miłości, gdyż przez swoją wierność tajemnicy Krzyża wyznaje, iż wierzy w miłość Ojca, Syna i Ducha Świętego i nią żyje. W ten sposób przyczynia się do ożywienia w Kościele świadomości, że Krzyż to nadobfita miłość Boża, rozlewająca się na ten świat,wielki znak zbawczej obecności Chrystusa, zwłaszcza w chwilach trudności i prób. Świadczy o tym..., bardzo wiele osób konsekrowanych, które żyją często w sytuacjach trudnych, a nawet doświadczają prześladowania i męczeństwa ...w milczącym poświęceniu, w poddaniu się świętej woli Bożej, w pogodnym dochowywaniu wierności ...Wierność Bogu jest też źródłem ofiarnej służby braciom, którą osoby konsekrowane pełnią, kosztem wielu wyrzeczeń, przez nieustanną modlitwę wstawienniczą za potrzeby braci, przez bezinteresowną posługę ubogim i chorym, przez wzajemną pomoc w trudnościach, przez gorliwy udział w troskach i doświadczeniach Kościoła.
A jak jest u nas?
Ile dajemy z siebie ludziom? Ile daję moim braciom we wspólnocie CPPS?
Czy wystarczająco pomagamy sobie wzajemnie w trudnościach?

25.Z tajemnicy paschalnej bierze początek także MISYJNOŚĆ — wymiar przenikający całe życie Kościoła. Znajduje ona szczególne urzeczywistnienie w życiu konsekrowanym. Niezależnie bowiem od specyficznych charyzmatów tych Instytutów, które oddają się misji ad gentes lub prowadzą działalność w ścisłym sensie apostolską, można powiedzieć, że misyjność jest wpisana w samo serce każdej formy życia konsekrowanego.W takiej mierze, w jakiej życie osoby konsekrowanej jest oddane wyłącznie Ojcu (por. Łk 2,49; J 4,34), opanowane przez Chrystusa (por. J 15,16; Ga 1,15-16) i ożywiane przez Ducha (por. Łk 24,49; Dz 1,8; 2,4), współdziała ona skutecznie z misją Pana Jezusa (por. J 20,21), przyczyniając się w sposób niezwykle głęboki do odnowy świata.
Pierwszą misję osoby konsekrowane mają pełnić wobec samych siebie i czynią to, kiedy otwierają własne serca na działanie DuchaChrystusa. Ich świadectwo pomaga całemu Kościołowi zachować świadomość, że na pierwszym miejscu powinien zawsze stawiać bezinteresowną służbę Bogu, która stała się możliwa dzięki łasce Chrystusa, udzielonej wierzącym poprzez dar Ducha Świętego. W ten sposób głoszone jest światu orędzie pokoju, który zstępuje od Ojca, poświęcenia, którego świadectwo dał Syn, i radości, która jest owocem Ducha Świętego.
Osoby konsekrowane stają się misjonarzami przede wszystkim przez nieustanne pogłębianie w sobie świadomości, że zostały powołane i wybraneprzez Boga, a więc Jemu winny podporządkować całe swoje życie i ofiarować wszystko...W ten sposób będą mogły stać się prawdziwym znakiem Chrystusa w świecie.Także ich styl życia winien wskazywać na ideał, który wyznają, gdy starają się być żywym znakiem Boga oraz wymownym, choć często dokonywanym w milczeniu przepowiadaniem Ewangelii.
Zawsze, Kościół winien zabiegać o to, aby jego obecność była dostrzegalna w codziennym życiu. Ma przy tym prawo oczekiwać, że znacznie przyczynią się do tego osoby konsekrowane, powołane, aby w każdej sytuacji dawać konkretne świadectwo swojej przynależności do Chrystusa.
Czy nasz styl życia wskazuje na ideał, który wyznajemy?
Czy staram się robić wszystko, aby żadna kropla Krwi Chrystusa nie była przelana daremnie?
Czy w moich oczach widać radość, która jest owocem Ducha Świętego?

Dalej Papież wskazuje na Maryje. Przypomina, że
28. Maryja jest Tą, która od momentu niepokalanego poczęcia najdoskonalej odzwierciedla Boże piękno. „Cała piękna” – tym imieniem wzywa Ją Kościół. „Więź z Najświętszą Maryją Panną, która dla każdego wiernego jest następstwem jego zjednoczenia z Chrystusem, uwydatnia się jeszcze bardziej w życiu osób konsekrowanych. (...) Wszystkie Instytuty życia konsekrowanego żywią przekonanie, że obecność Maryi ma podstawowe znaczenie zarówno dla życia duchowego każdej osoby konsekrowanej, jak i dla spójności, jedności oraz wzrostu całej wspólnoty”.
Maryja jest bowiem wzniosłym przykładem doskonałej konsekracji,wyrażającej się pełną przynależnością do Boga i całkowitym oddaniem się Jemu. Wybrana przez Pana, który postanowił dokonać w Niej tajemnicy Wcielenia, przypomina osobom konsekrowanym o pierwszeństwie Bożej inicjatywy. Zarazem Maryja, która wyraziła przyzwolenie na Boże Słowo Wcielone w Jej łonie, jawi się jako wzór przyjęcia łaski przez człowieka.
W latach życia ukrytego w Nazarecie Maryja Panna trwała przy Chrystusie wraz z Józefem, była obecna u boku Syna w decydujących momentach Jego życia publicznego i dlatego JEST MISTRZYNIĄ BEZWARUNKOWEJ WIERNOŚCI I NIESTRUDZONEJSŁUŻBY. ...Życie konsekrowane w Niej znajduje wspaniały wzór konsekracji Ojcu, jedności z Synem i uległości Duchowi Świętemu; ma świadomość, że przylgnięcie do Chrystusa, do Jego „życia w ubóstwie i dziewictwie” oznacza także naśladowanie życia Maryi.
Dla osoby konsekrowanej Maryja jest także w bardzo szczególny sposób Matką. Jeśli bowiem nowe macierzyństwo powierzone Maryi na Kalwarii jest darem dla wszystkich chrześcijan, to ma ono szczególną wartość dla tego, kto całkowicie oddał swe życie Chrystusowi. „Oto Matkatwoja” (J 19,27): słowa Jezusa, skierowane do ucznia, „którego miłował” (J 19,26), zyskują wyjątkową głębię w życiu osoby konsekrowanej. Zostaje ona bowiem powołana wraz z Janem, aby wziąć do siebie Maryję (por. J 19,27), kochać Ją i radykalnie naśladować, zgodnie z naturą swego powołania, a w zamian doznawać od Niej szczególnej macierzyńskiej dobroci. Maryja udziela jej tej miłości, dzięki której może ona codziennie ofiarować życie dla Chrystusa, współpracując z Nim dla zbawienia świata. Dlatego synowska więź z Maryją stanowi uprzywilejowaną drogę wierności wobec otrzymanego powołania oraz najskuteczniejszą pomoc do wzrastania w nim i przeżywania go w pełni.
Kim na co dzień jest dla mnie Maryja?
Czy potrafię zwrócić się do Niej o pomoc w chwilach trudnych? Czy uświadamiam sobie Jej obecność w moim życiu?

– Co jeszcze mówi Jan Paweł II?
32. W tej harmonijnej jedności darów każdy z podstawowych stanów życia ma za zadanie wyrażać — we właściwym mu zakresie — taki lub inny wymiar jedynej tajemnicy Chrystusa. Jeśli głoszenie ewangelicznego orędzia w sferze rzeczywistości doczesnych jest szczególną misją życia świeckiego, to w łonie wspólnoty kościelnej niezastąpioną rolę odgrywają ci, którzy należą do stanu duchownego, a nade wszystko Biskupi. Ci ostatni mają prowadzić Lud Boży głosząc Słowo, udzielając sakramentów i sprawując świętą władzę w służbie kościelnejkomunii, która jest komunią organiczną, zorganizowaną według porządku hierarchicznego.
Natomiast w ukazywaniu świętości Kościoła obiektywne pierwszeństwo należy przyznać życiu konsekrowanemu, jako że odzwierciedla ono sposób życia samego Chrystusa. Właśnie dlatego najobficiej objawiają się w nim ewangeliczne dobra i najpełniej urzeczywistnia cel Kościoła, to znaczy uświęcenie ludzkości. Życie konsekrowane zapowiada i w pewien sposób uprzedza nadejście przyszłej epoki, kiedy to nastąpi pełnia Królestwa niebieskiego, które już teraz jest obecne w zalążku i w tajemnicy, i kiedy po zmartwychwstaniu ludzie nie będą się już żenić ani wychodzić za mąż, lecz będą niczym aniołowie Boży (por. Mt 22,30).
A jak u nas urzeczywistnia się cel Kościoła, to znaczy uświęcenie ludzkości?

36. W naśladowaniu Chrystusa i w miłości do Jego Osoby można wskazać pewne elementy, które decydują o wzroście świętości w życiu konsekrowanym i zasługują dziś na szczególne podkreślenie.
Przede wszystkim potrzebna jest wierność charyzmatowi założycielskiemu oraz ukształtowanemu przez ten charyzmat duchowemu dziedzictwu każdego Instytutu. Właśnie dzięki tej wierności wobec natchnienia założycieli i założycielek – które samo jest darem Ducha Świętego – można łatwiej odkryć i gorliwiej przeżywać zasadnicze elementy życia konsekrowanego.
U źródeł każdego charyzmatu kryje się bowiem potrójne dążenie: przede wszystkim dążenie ku Ojcu, objawiające się w synowskim poszukiwaniu Jego woli poprzez proces nieustannego nawracania się, w którym posłuszeństwo jest źródłem prawdziwej wolności, czystość wyraża tęsknotę serca nie znajdującą ukojenia w żadnej miłości stworzonej, a ubóstwo podsyca głód i pragnienie sprawiedliwości, które Bóg obiecał zaspokoić (por. Mt 5,6). W tej perspektywie charyzmat każdego Instytutu powinien przynaglać osobę konsekrowaną, aby oddawała się bez reszty Bogu, aby rozmawiała z Bogiem lub o Bogu ..., a dzięki temu doświadczała, jak dobry jest Bóg (por. Ps 34 [33], 9) we wszystkich sytuacjach.
Charyzmaty życia konsekrowanego wiążą się także z dążeniem do Syna: nakazują rozwijać głęboką i radosną komunię z Nim oraz uczyć się od Niego ofiarnej służby Bogu i braciom. W ten sposób „wzrok przemieniony stopniowo przez obecność Chrystusa uczy się odrywać od tego, co zewnętrzne, od zamętu zmysłów, czyli od wszystkiego, co odbiera człowiekowi ową lekkość otwierającą go na działanie Ducha”, i pozwala mu wyruszyć na misję z Chrystusem, szerzyć Jego Królestwo, pracując i cierpiąc wraz z Nim.
Na koniec, każdy charyzmat oznacza także dążenie do DuchaŚwiętego, ponieważ skłania człowieka, aby pozwolił się Jemu prowadzić i wspomagać, zarówno w osobistym życiu duchowym, jak i w życiu wspólnotowym i w działalności apostolskiej, a dzięki temu by żył w postawie służby, która powinna być inspiracją dla wszelkich decyzji prawdziwego chrześcijanina.
Istotnie, to potrójne dążenie jest zawsze obecne ...w każdym charyzmacie założycielskim; wynika to z samego faktu, że dominującym elementem charyzmatu jest „żar przenikający do głębi duszę, która pragnie ...dawać świadectwo o wybranym aspekcie tajemnicy Chrystusa”, aspekt ten ma się urzeczywistniać i rozwijać w autentycznej tradycji Instytutu, zgodnie z jego Regułą, Konstytucjami i Statutami.
A jak to wygląda u nas?
Czy do końca jesteśmy wierni charyzmatowi Krwi Chrystusa, wskazanemu przez naszego założyciela św. Kaspra del Buffalo?

37. Instytuty są zatem powołane, aby odważnie podejmować twórczą inicjatywę oraz naśladować świętość swoich założycieli i założycielek, a w ten sposób odpowiadać na znaki czasu pojawiające się w dzisiejszym świecie. To powołanie jest przede wszystkim zachętą do wytrwania na drodze do świętości mimo trudności materialnych i duchowych, jakie niesie codzienne życie. Jest ono także wezwaniem, by pogłębiać swoje kwalifikacje i rozwijać dynamiczną wierność swej misji, przystosowując jej formy ... do nowych sytuacji i rozmaitych potrzeb, w postawie całkowitej uległości wobec Bożych natchnień i zgodnie z rozeznaniem Kościoła. W każdym przypadku należy jednak zachować głębokie przekonanie, że gwarancją autentyczności wszelkiej odnowy, która chce pozostać wierna pierwotnej inspiracji, jest dążenie do coraz pełniejszego upodobnienia się do Chrystusa.
W tym duchu każdy Instytut znów staje dziś przed koniecznością przemyślenia na nowo Reguły, ponieważ w niej i w Konstytucjach zawarty jest program naśladowania Chrystusa, ukształtowany przez określony charyzmat, którego autentyczność została potwierdzona przez Kościół. Ściślejsze stosowanie Reguły stanie się dla osób konsekrowanych pewnym kryterium w poszukiwaniu właściwych form świadectwa, stosownie do potrzeb chwili, bez odchodzenia od pierwotnej inspiracji.
39.Szczere i odnowione dążenie osób konsekrowanych do świętości jest dziś szczególnie potrzebne także dlatego, że należy popierać i umacniać w każdym chrześcijaninie pragnienie doskonałości.„Trzeba rozbudzić w każdym wierzącym prawdziwą tęsknotę za świętością, mocne pragnienie nawrócenia i osobistej odnowy w klimacie coraz żarliwszej modlitwy i solidarności z bliźnimi, zwłaszcza z tymi najbardziej potrzebującymi”..
A ja czy naprawdę chcę zostać świętym?
Na ile moje dążenie do świętości bazuje na charyzmacie Krwi Chrystusa?
Czy zgłębiłem życiorys naszego założyciela, wczuwając się w Jego motywy działania?

Zobaczmy teraz, co mówi Papież nt. życia braterskiego
42.Życie braterskie, rozumiane jako życie wspólne w miłości, stanowi wymowny znak kościelnej komunii. Jest ono rozwijane ze szczególną pieczołowitością w Instytutach zakonnych i Stowarzyszeniach życia apostolskiego, w których życie we wspólnocie ma specjalne znaczenie.
Wszystkie te osoby, przyjmując postawę ewangelicznych uczniów, zobowiązują się realizować w życiu „nowe przykazanie” Chrystusa, miłując się nawzajem, tak jak On nas umiłował (por. J 13,34).Miłość skłoniła Chrystusa do złożenia daru z siebie i do najwyższej ofiary Krzyża. Także wśród Jego uczniów nie jest możliwa prawdziwa jedność bez tej bezwarunkowej, wzajemnej miłości, która wymaga gotowości do ofiarnej służby, zdolności przyjęcia bliźniego takim, jakim jest, bez „osądzania go” (por. Mt 7,1-2), umiejętności przebaczenia nawet „siedemdziesiąt siedem razy” (Mt 18,22). Osoby konsekrowane, które mocą tej miłości, rozlanej w sercach przez Ducha Świętego (por. Rz 5,5), stały się „jednym duchem i jednym sercem” (por. Dz 4,32), odczuwają wewnętrzną potrzebę oddania wszystkiego wspólnocie: dóbr materialnych i doświadczeń duchowych, talentów i pomysłów, a także ideałów apostolskich i posługi miłosierdzia: „W życiu wspólnotowym moc Ducha Świętego, która jest udziałem jednego, przechodzi zarazem na wszystkich. Każdy nie tylko sam korzysta z własnego daru, ale pomnaża go, udzielając go innym i cieszy się owocami cudzych darów jak własnymi”.
Jak w naszej wspólnocie realizujemy„nowe przykazanie” Chrystusa, miłując się nawzajem, tak jak On nas umiłował?
Czy rzeczywiście po naszej wzajemnej Miłości, inni mogą poznać, że jesteśmy uczniami Chrystusa?
Jak jest u nas z umiejętnością przebaczania?
Czy potrafimy  cieszyć się owocami cudzych darów jak własnymi?

Rola osób starszych
44. Ważne miejsce w życiu braterskim zajmuje troska o starszych i chorych, zwłaszcza w takich okresach jak obecny, kiedy w niektórych regionach świata wzrasta liczba osób konsekrowanych w podeszłym wieku. Serdeczna opieka, na jaką one zasługują, nie tylko wynika ze ścisłego obowiązku miłosierdzia i wdzięczności wobec nich, ale również wyraża przekonanie, że świadectwo tych osób jest bardzo potrzebne Kościołowi i poszczególnym Instytutom oraz że ich misja pozostaje ważna i owocna nawet wtedy, gdy z powodu wieku lub złego stanu zdrowia muszą zrezygnować z konkretnej działalności. Z pewnością mogą jeszcze wiele dać z siebie, dzieląc się mądrością i doświadczeniem ze wspólnotą, jeśli tylko potrafi ona zachować z nimi bliską więź i umie ich słuchać.
Duszpasterstwo powołaniowe wobec nowych wyzwań
64. Zaproszenie Jezusa: „Chodźcie, a zobaczycie” (J 1,39) pozostaje do dziś złotą regułą duszpasterstwa powołań. Duszpasterstwo to ma ukazywać — powołując się na przykład życia założycieli i założycielek — porywające piękno osoby Pana Jezusa oraz całkowitego daru z siebie, złożonego dla sprawy Ewangelii. Najważniejsze zadanie wszystkich osób konsekrowanych polega zatem na odważnym ukazywaniu — słowem i przykładem — ideału naśladowania Chrystusa, a następnie na wspomaganiu powołanych, aby w swoich sercach odpowiedzieli na poruszenia Ducha Świętego.
Czy wystarczająco troszczymy się o nowe powołania?

W dynamice wierności
70. Trzeba tu koniecznie dodać, że niezależnie od różnych etapów życia w każdym wieku mogą pojawić się sytuacje kryzysowe na skutek oddziaływania różnych czynników zewnętrznych — takich jak zmiana miejsca lub urzędu, trudności w pracy lub brak sukcesów apostolskich, niezrozumienie lub zepchnięcie na margines itp. — lub też czynników natury bardziej osobistej, jak choroba fizyczna albo psychiczna, oschłość duchowa, śmierć bliskich osób, problemy w relacjach z innymi, silne pokusy, kryzysy wiary lub tożsamości, poczucie własnej nieważności i tym podobne. Kiedy dochowanie wierności staje się trudniejsze, trzeba dopomóc osobie konsekrowanej, okazując jej większe zaufanie i głębszą miłość, zarówno na płaszczyźnie indywidualnej, jak i wspólnotowej. Potrzebna jest wtedy przede wszystkim serdeczna bliskość Przełożonego; wielką pociechę przyniesie też kompetentna pomoc ze strony brata lub siostry, których troskliwa i ofiarna obecność może doprowadzić do ponownego odkrycia sensu przymierza, które Bóg jako pierwszy ustanowił i którego nie zamierza zerwać. Osoba dotkniętadoświadczeniem nauczy się w ten sposób przyjmować oczyszczenie i ogołocenie jako najistotniejsze akty naśladowania Chrystusa ukrzyżowanego. Samo zaś doświadczenie ukaże się jako opatrznościowe narzędzie formacji w rękach Ojca, jako walka nie tylko psychologiczna, prowadzona w samotności przeciw samemu sobie i własnym słabościom, ale także jako zmaganie religijne, w którym każdego dnia obecny jest Bóg i moc Krzyża!
O, Kochani, w tej dziedzinie chyba mamy najwięcej do zrobienia.
Maryjo, pomóż nam zrozumieć tych, którzy przeżywają kryzys wiary, kryzys powołania, a także tych, którzy sami nie potrafią pokonać pokus o własnych silach. Naucz nas Matko Pięknej Miłości, która leczy rany i wzbudza na nowo pragnienie wierności powołaniu. Naucz nas kochać i przebaczać oraz ufać Bogu tak, jak Ty zaufałaś. Amen.

Ks. Andrzej cpps

poniedziałek, 27 stycznia 2014

Rekolekcje dla Młodzieży i Animatorów

 Spotykamy się za miesiąc 23.03.2014 a dzień wcześniej 22.03.2014 na odpuście św Józefa. Na którym będzie poświęcona figurka przed naszym domem, oraz krzyż z naszym symbolem naszej duchowości, będzie on umieszczony na ścianie naszego Domu Misyjnego. Już teraz was serdecznie zapraszam.
W odpowiedzi na wasze pytania co do ofiary za pobyt i korzystania z posiłków.        Ci którzy będą od soboty po południu i będą korzystać z noclegu i posiłków w sobotę i niedzielę 50 zł, a którzy będą tylko brali udział w niedzielę 20 zł. Można też bez korzystania z posiłków i noclegu o własnym prowiancie jeśli komuś tak lepiej odpowiada wtedy bez żadnej ofiary. Jeśli były by jakieś przeszkody finansowe to można rozmawiać z prowadzącym to spotkanie, aby znaleźć jakieś rozwiązanie adekwatne do danej sytuacji. Szczęść Boże z Bożym błogosławieństwem i modlitwą ks. Zbyszek CPPS    PROSIMY O WCZEŚNIEJSZE ZGŁOSZENIE

Do zobaczenia na Święcie Dzieci od 30.06 do 4.07 Lipca 2014 na które już teraz serdecznie zapraszamy. A wszystkim rodzicom od serca dziękujemy, za umożliwienie udziału swoim pociechom w rekolekcjach i ich święcie.       
                         Misjonarze Krwi Chrystusa Swarzewo, wraz z animatorami
Planowane terminy:
Luty 22.2014 Odpust św Józefa Serdecznie Zapraszamy
Luty 23.2014 Niedziela program od 9.00 do 18 (może być wydłużony )
Marzec 23.2014 Niedziela program od 9.00 do 18
Kwiecień 13.04.2014 Niedziela program od 9.00 do 18
Maj 25.05.2014 Niedziela program od 9.00 do 18
Osoby z dalsza z możliwością przenocowania z soboty na niedzielę !!!

Misjonarze Krwi Chrystusa
Dom Misyjny św. Józefa/Swarzewo,
ul. ks. Pronobisa 6a / 84-100 Puck
e-mail: swarzewo@odkupieni.pl
tel. zgłoszeń: +48 (58)674 14 29
kontakt: ks. Zbigniew Lesiczka, CPPS: 727-576-361
lub zbigniew@odkupieni.pl
zob. https://plus.google.com/photos/114656421532797144127/albums/5973558837194829665?authkey=CLSFl8LIooH1kQE

W dniach 18-21 stycznia 2014 r. odbyły się rekolekcje przeznaczone dla młodzieży pt. „Oto ja Służebnica Pańska”, które poprowadził ks. Zbigniew Lesiczka- Misjonarz z naszego Domu Misyjnego. Całość rozpoczęliśmy wspólnym spotkaniem integracyjnym a następnie odbyła się Msza Święta wprowadzająca w rekolekcje. Przez całe rekolekcje wpatrywaliśmy się w przykład Maryi , by dobrze przygotować się do posługi animatora. Podczas rekolekcji mieliśmy możliwość oglądania różnych filmów, wysłuchania konferencji, uczestniczenia w warsztatach, skorzystać z Sakramentu Pokuty i Pojednania oraz Adoracji. Aby się bardziej zintegrować przygotowywaliśmy w grupach misteria. Ostatniego dnia rekolekcji po obiedzie rozpoczęło się skupienie dla Animatorów, którzy mieli posługiwać na Rekolekcjach dla Dzieci. Podczas skupienia rozważaliśmy Pismo Święte, uczyliśmy się tańców integracyjnych dla dzieci. Całość rekolekcji przebiegła w radosnej atmosferze. ( Joanna Kiełczyńska )

)

niedziela, 26 stycznia 2014

Rekolekcje dla dorosłych





       „Wiara jest obcowaniem z tajemnicą Boga.”
                                            (Jan Paweł II)


                               Serdecznie Zapraszamy na:
                  Rekolekcje dla Dorosłych


                     Temat przewodni:
              „Wierzę w Jezusa Chrystusa”

Termin: 28.01- 2.02 2014

Miejsce: Dom Misyjny św. Józefa w Swarzewie
          ul. Ks. Pronobisa 6a

Zapisy: 58-674-14-29 (tel. furta)

  Rekolekcje poprowadzi: Ks. Andrzej Szymański CPPS

          
                           Misjonarze Krwi Chrystusa